آزادی، بدون هیچ قاعده‌ای، خیلی زود می‌تواند به تضییع آزادی دیگران تبدیل شود. اگر هرکس بتواند صرفاً با استناد به «حق انتخاب شخصی» هر کاری را در هر مکانی انجام دهد، دیگر چیزی به نام نظم اجتماعی، عرف عمومی و قواعد مشترک باقی نمی‌ماند.ما برای بسیاری از رفتارها در جامعه مرز تعیین کرده‌ایم؛ نه لزوماً به این دلیل که آن رفتار ذاتاً بد است، بلکه به این دلیل که مکان و شرایط انجام آن رفتار مهم است. مثلاً کسی حق دارد در خانه خودش هر لباسی که می‌خواهد بپوشد. اما همین حق را نمی‌توان عیناً به فضای عمومی تعمیم

فیلم تقریباً هیچ روزنه‌ای باقی نمی‌گذارد. جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم در فیلم چنان تصویر می‌شود که گویی تقریباً همه‌چیز علیه زن است؛ خانواده، جامعه، ساختار اداری، مناسبات اجتماعی و حتی نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی.اما آیا این تصویر با جامعه در روز جاری ایران مطابقت دارد؟ به نظر من نه؛ دست‌کم نه به شکلی که فیلم مشخص می‌کند.شاید اگر چنین فیلمی درباره فضای اجتماعی ۳۰ سال پیش، یعنی دهه ۷۰ و حتی بخشی از اوایل دهه ۸۰ ساخته می‌شد، بسیاری از مخاطبان راحت‌تر با فضای آن ارتباط برقرار می‌کردند. جامعه ایرا